ရှေ့နေမလေး၏ ဘဝအစ

သက်ဆိုင်သူများအားလုံး#crd

ဘူးမင်းသား

မူမူချယ်၏ မိခင်သည် ပညာတတ်ဘွဲ့ရ တဦးဖြစ်သည်။ မိဘများကလည်း တတ်နိုင်သဖြင့် မူမူချယ်၏ မိခင်ဖြစ်သူ သဇင်ချယ်မှာ မာစတာတန်းအထိ တက်ရောက်ကာ စာတမ်းပြုစုသည့်အထိ ပညာတတ်ခဲ့လေသည်။ တဦးတည်း သမီးမို့လည်း မိဘက ချစ်သမို့ အလုပ်တွေ ဘာတွေ မလုပ်ခိုင်းပါ။ သို့သော်လည်း သူမ မာစတာဘွဲ့ရပြီးသည့် နောက် မူမူချယ်တို့၏ ဘိုးဘွားဖြစ်သည့် သဇင်ချယ် မိဘများမှာ ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ဆိုသလို ကွယ်လွန်သွားခဲ့လေသည်။ မလုပ်တတ် မကိုင်တတ်ကျန်ခဲ့သော သဇင်ချယ်တယောက် ကံကောင်း ထောက်မစွာပင် ကားသမားတယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက သူမကို ချစ်သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ကို တပတ်မှ နှစ်ရက် လောက်သာ ပြန်အိပ်ခွင့်ရသည်။ ထိုကြားထဲ သမီး တယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။ သမီးလေးကို မူမူချယ်ဟု နာမည်ပေးခဲ့ကြသည်။ သမီးလေး ငါးနှစ်အရွယ်ရောက် လာတော့ သဇင်ချယ် တယောက် ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျခဲ့ရပါတော့ သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ အဝေးပြေးလမ်းတွင် ကားအက်ဆီးဒင်ြ့ ဖစ်သည်။ ယောက်ျားဆုံးသွားရုံသာမက အတွင် းပစ္စည် းတော်တော်များများပါ ကုန်သွားသည်။ ရဲစခန်းကို အမှုပိတ်ရသည်။ ကားပေါ်ပါသည် ့သူများအတွက် တယောက်လျှင် ဆယ်သိန်းစီ လျော်ပေးရသည်။ စုစုပေါင်း ၂၃ ယောက်ဖြစ်သဖြင့် သိန်းပေါင်း ၂၃၀ ကုန်သွားသည်။ တခုကံကောင်းသွားသည်က ဘေးအိမ်မှ သူမနဲ့ အသက်သိပ်မကွာသည့် သဲသဲဆိုသည့် မိန်းကလေးက သူ့ အလုပ်ရှင် အိမ်ရှင်ကို ပြော၍ အိမ်နဲ့ ကားအပေါင်ခံပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သဇင်ချယ်တယောက် တတ်သလောက် မှတ်သလောက် စီးပွားရေး လုပ်သည်။ ပထမဆုံး အိမ်ခြံမြေ အရောင်း အဝယ်လုပ်သည်။ စျေးကွက် အနေအထားမသိသော သူမ အလိမ်ခံရသည်။ တော်သေးသည်။ သိန်း ၃၀ မျှသာ ရှုံးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက် MML လုပ်ငန်းတခုထဲ အစုရှယ်ယာဝင်သည်။ တစ်နှစ်မျှပင် မကြာလိုက်၊ ထိုကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံသည်။ သူမ သိန်းတရာကျော် ရှုံးပြန်သည်။ ရှိရှိသမျှ အမွေတွေကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘယ် လောက်ထိ ဖြစ်လာသလဲဆိုလျှင် သမီးလေး ကျောင်းအပ်ဖို့ ပိုက်ဆံကိုပင် ဘေးအိမ်ကနေ ချေး ပေးရသည့် အဆင့်ထိ ဖြစ်လာသည်။ အလုပ်သမလေး သဲသဲက သူမတို့ကို သနားသဖြင့် ကူညီပြီး သူမ အလုပ်ရှင်သူဌေးကို ပြောပေးနေသောကြောင့် အိမ်ပါမက ခြံကိုပါ ပေါင်အပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းက ကြည့်လျှင်တော့ သူမမှာ စည်းဝါး မပျက်နေနိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို အလှဆင်ဖို့ ဖန်စီလေး ပင်ဝယ်မဝတ်နိုင်တော့သည့် အထိ ဖြစ်လာသည်။ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ မာန်ကိုယ့်ဖို့ ဆိုသလို အသိုင်းအဝိုင်းကြား မျက်နှာ မငယ်ရအောင် စီးပွားရေးကို တမျိုးပြီး တမျိုး ပြောင်းရှာသော်လည်း ထပ်ရှုံးသည်မှအပ ဘာမှ မရ။

အတွင်းရေးမှူးနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း

တကယ်တမ်း သဲသဲတယောက် အချစ်ကို ဝေမစားချင်ပါ။ သူမ သူဌေးထံတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း သူဌေးအိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးရသည်ဆိုသော်လည်း သူဌေးက သူမကို အပျော်မယားအဖြစ် ထားသည်။ အပျော် မယားဆိုရာတွင် သူဌေးက သူမကို တရားဝင် လက်ထပ်ထားခြင်းမဟုတ်၊ လက်မှတ်တွေလည်း ထိုးမထား၊ သူဌေးတွင် မယားကြီးဟူ၍ မရှိ။ တခါခါ အပျော်မယ်များနဲ့ ပျော်ပါးတတ်သည်။ သူမကိုတော့ လိုလေသေး မရှိ ဖြည့်ပေးတတ်သည်။

ဟိုးလွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်က သဲသဲသည် မိခင်က သူဌေး၏ မုန့်လုပ်ငန်းတွင် အပ်နှံသည်။ မိခင်က တစ်နှစ်စာ ငွေထုတ်သွားသည်။ ထိုစဉ်က သူမအသက် ၁၃ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သဲသဲခမျာ မိခင်က ငွေ အကုန်ထုတ်သွားသဖြင့် အပြင်မှာ တခုခုစားချင်သည့်တိုင်အောင် မစားရ။ မုန့်လုပ်ငန်းက ကျွေးသည့် ထမင်းနှစ်နပ်ကိုသာ မှီတင်းရသည်။ အဝတ်အစားဆိုလည်း အသစ်မပြောနဲ့။ အဟောင်းတောင်မှ စုတ်ပြတ်သတ် နေအောင် ဝတ်ရသည်။ သူဌေးက ခဏခဏလာကြည့်တတ်သည်။ သူမကို သနား၍လား မသိ။ ဝတ်စုံတစုံဝယ်ပေးသွားဖူးသည်။ သူမမှာ ဝမ်းသာလိုက်သည် ဖြစ်ခြင်း။ တစ်နှစ်ပြည့်တော့ အမေက နောက်တနှစ်စာ ငွေထပ်လာထုတ် သည်။ သည်တခါ သူဌေးက သူမအမေကို မေးသည်။ “သမီးအတွက် မုန့်ဖိုး ချန်မထားဘူးလား” ဟုဖြစ်သည်။

“အိုသူဌေးရယ် သူ့မှာက စားစရာ နေစရာရှိနေသေးတယ် သူ့အောက်က လူမမယ်လေးကဖြင့် ထမင်း နပ်မှန် အောင်မနည်းကြိုးစားနေရတယ်၊ သူ့အဖေကလည်း လေဖြတ်ထားတာဆိုတော့ မလှုပ်နိုင်တဲ့ အပြင် ဆေးပါ ကုပေးနေရတယ် သူဌေးရယ် ဒါကြောင့်ပါ”

အမေက သူဌေးရှေ့ထိုင်ခိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမက အမေဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူဌေးက သူမကို စူးစိုက် ကြည့်သည်။ သူမမှာ အဝတ်အစားတွေ ခပ်နွမ်းနွမ်းနဲ့မို့သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်လှသည်။ တကယ်လှကြောင်း ဘဝတူ အလုပ်သမားတွေက အမြဲချီးကျူးသည်။ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က ခဏခဏ မုန့်ဝယ်ကျွေးက ရည်းစားစကားလိုလို အမြဲပြောတတ်သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ပြောစရာ မရှိ။ မေးစေ့က ချွန်ချွန်။ မျက်နှာက သွယ်သွယ်၊ ဆံပင်က ကောင်းကောင်း၊ နှုတ်ခမ်းက ပါးလျှပြီး ကျယ်သည်။ သွားတွေက စီရရီ လှသည်။ မျက်ခုံးမွေးက ကောင်းသည်။ ခါးသေးရင်ချီ တင်ကလည်း အဆင့်မှီသည်။

“ညည်းကို ငါအလုပ်ပိုခိုင်းမယ်၊ ညည်းပိုက်ဆံပိုရရင် ညည်းလည်း သုံးရတာပေါ့၊ မသုံးချင်လို့ မိဘဆီ ပြန်ပို့ ချင်သပဆိုလည်း ရတယ် အလုပ်ကတော့ ညည်းတော်ရင် တော်သလို ဆုချမယ်၊”

“လုပ် လုပ်မယ်ဆရာ”

“ဘာအလုပ်လဲ မမေးဘူးလား”

“ဟုတ်ကဲ့ဆရာ”

“ထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့အိမ်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ် ထမင်းချက် အဝတ်လျှော် အဲလောက်ပါပဲ၊ ငါ့မိန်းမကို လုပ်ကူပေးဖို့ပေါ့”

သူဌေးသည် တော်တော်လည်သည်။ အိမ်ရောက်မှ သူမသိလိုက်ရသည်မှာ သူဌေးထံတွင် မိန်းမ မရှိ။ လူပျို ကြီး ဖြစ်သည်ဆိုတာပင် ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ငါ့မိန်းမဟု ပြောလိုက်သည်ကို သဲသဲ မသိ။ နောက်နေ့တွင် သူဌေးက သူမကို ကောင်မလေး တယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထိုကောင်မလေး နာမည်က ဘယ်လီ ဖြစ်သည်။ ကရင်ဗမာ ကပြားမလေး ဟုပြောသည်။ ဘယ်လီက သူမကို အလှပြင်ဆိုင်ခေါ်ကာ အလှပြင်စေသည်။ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးသည်။ အဝတ်အစားတွေ တထည်မှ သူမမကြိုက်ပါ။ သို့သော်လည်း သူဌေးက ဤအဝတ်မျိုးသာ ကြိုက်သည် ဆိုသဖြင့် သူမလက်ခံရသည်။ ဘောင်းဘီဆိုလည်း တိုတို ပါးပါးလေး။ ထမီဆိုလည်း ပျော့ပျော့အိအိလေး။ အင်္ကျီတွေကလည်း ပါးလှပ်လှပ် ဟိုက်ဟိုက်တွေ ဖြစ်သည်။ ဘယ်လီက သူမကို အစိမ်းနုရောင်လေး တရောင် စမ်းဝတ်ခိုင်းသည်။ သူမလည်း ဝတ်ပေးသည်။ ဘယ်လီက သူမကို ရှေ့ရောနောက်ပါ ပတ်ကြည့်သည်။ မင်းကြီးကြိုက်အဆင်ပေပဲကိုးဟု မှတ်ချက်ချသည်။ နောက် ဟော့ဒေါ့ဝယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူမသုံးဖို့ ကိုကြီးက ငွေ ၅ သိန်းတောင်ပေးသတဲ့။ သဲသဲသည် အလုပ်တွင် သူဌေးကို ကပ်စီးသည်ဟု ထင်ထားသော် လည်းခုလို ငွေတွေကို ဗုံးပေါလအော ပေးတာမြင်တော့ ထူးဆန်းနေသည်။ အိမ်ရောက်တော့ ပိုထူးဆန်းတာ တွေ့ရသည်။

“အဲဒါတွေကြောင့် ချစ်နေရတာ ဘယ်လီ့ကို”

ပြောပြောဆိုဆို ဘယ်လီ့ကို သူဌေးက ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲထည့်သည်။ ဘယ်လီက အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည်။ အပြင်အင်္ကျီမပါ။ ဘော်လီကို နှစ်ထပ်ဝတ်ထားသည်။ စကဒ်ကလည်း တိုတိုလေး ဝတ်ထားသည်။ နည်းနည်းဝသဖြင့် လက်မောင်းတွေက တုတ်ခိုင်နေသည်။ အိုးက ကြီးသော်လည်း နည်းနည်းလေးတော့ ပြေလျှော လေး ဖြစ်နေသည်။ နို့ကတော့ အယ်ထွက်နေသည်။ သူဌေးက လက်တဖက်ကို ဘယ်လီဖင်ကို ပွတ်သည်။ လက်တဖက်ကို ဘယ်လီနို့ကို ကိုင်သည်။ ပါးကို တချက်နမ်းပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်သည်။ သဲသဲခမျာ မကြည့်ရဲ၍ မျက်နှာလွဲနေရသည်။ သူဌေးက ထိုင်ချတော့ ဘယ်လီက သူဌေးပေါင်ကြားထဲ ဖင်အပ်ကာ ထိုင်ချသည်။ သူဌေးနှင့် ဘယ်လီတို့ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေကြသည်။ သူဌေးလက်တွေက ဘယ်လီအိုးကို ပွတ်သပ်သည်။ ဘယ်လီနို့ကို တင်းတင်းကိုင်သည်။ သူဌေးက ဘယ်လီနှုတ်ခမ်းကို အဆက်မပြတ်နမ်းရင်း ဘယ်လီပခုံးမှ ဘော်လီကြိုးကို ဖြုတ်ချသည်။

“သူများကြည့်နေတယ်လေ”

ဘယ်လီက မခို့တရို့လေးပြောသည်။ သူဌေးက ရယ်သည်။

“ရှက်လို့လား”

“ရှက်စရာလားလို့”

ပြောလည်းပြော ဘယ်လီက သူဌေးနှုတ်ခမ်းကို ဖမ်းစုပ်သည်။ သဲသဲခမျာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်မိသည်။ ဘယ်သွားရမှန်းလည်း မသိ။

“သဲသဲ ဒီမှာပဲနေ ဒီမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ညည်းက ဘယ်သွားမလို့တုန်း”

သဲသဲ ဆွံ့အစွာ ရှေ့တိုးရခက် နောက်ဆုတ်ရခက်ဖြစ်ကာ ရပ်နေမိသည်။

ဘယ်လီနို့က တော်တော်ကြီးသည်။ သူဌေးက ပေါ်လာသော ဘယ်လီနို့တလုံးကို စို့သည်။ ဘယ်လီက ကျန်နို့တလုံးကို ပေါ်သွားအောင် ပခုံးမှ ဘော်လီကြိုးကို ဖြုတ်ချသည်။ သူဌေးခေါင်းကိုကိုင်ကာ သူမနို့အစုံကို စုပ်စေသည်။ သူဌေးက ဘယ်လီအိုးအစုံကို ပင့်ကိုင်ရင်းနို့ကို စို့နေသည်။ ဘီလီက ဆံပင်တွေပြန်ခါရင်း ရယ်နေသည်။ ကျေနပ်နေပုံလည်း ရသည်။ သူဌေးသည် ဘယ်လီနို့ကို စုပ်လို့အားရတော့ ဘယ်လီဖင်ကို နည်းနည်းပုတ်ကာ အချက်ပေးသည်။ ဘယ်လီက အောက်ဆင်းသည်။

သူဌေးပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်ထိုင်သည်။ သူဌေးပေါင် နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်တက်သည်။ သူဌေး၏ အင်္ကျီကို အသာပင့်သည်။ သူဌေး၏ ချက်ကို စုပ်နမ်းသည်။ သူဌေး၏ အမွေးများက ချက်အောက်တွင် စတင် ပေါက် နေသည်။ ဘယ်လီက ထိုအမွေးတွေကို စုပ်သည်။ သူဌေးပေါင်ကြားကို လျှာဖြင့်လျက်သည်။ သူဌေး၏ ဘောင်းဘီခါးပတ်ကြိုးကို ဖြုတ်သည်။ ခါးကနေ၍ သူဌေးဘောင်းဘီကို ချွတ်သည်။ သူဌေးက အသာကြွပေးသည်။ ဘယ်လီက အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပါတပါတည်းချွတ်သည်။ သူဌေး၏ လီးကြီးက တန်းမတ် နေသည်။ ဘယ်လီက သူဌေးလီးကို အားပါးတရ ဆုပ်ကိုင်သည်။ ပြီးလျှင် ထိပ်ဖျားကို အသာနမ်းသည်။ ထို့နောက်ဘယ်လီက မတ်တပ်ရပ်သည်။ သူဌေးဘက်ကို ဖင်လှည့်သည်။ ဖင်ကို နွဲ့ပြသည်။ သူဌေးက ပြုံးနေသည်။ ဘယ်လီက ဖင်ကိုနွဲ့ပြရင်း ခုနက ဘော်လီကြိုးသာပါ သည့်အင်္ကျီအပါအဝင် စကဒ်ကိုရော ပင်တီကိုပါ တခါ တည်းချွတ်သည်။ သူဌေးက ဘယ်လီဖင်ကို စိုက်ကြည့် နေသည်။ ဘယ်လီဖင်သည် သူအကြိမ်ကြိမ် လိုးဖူး ထားသောကြောင့် နည်းနည်းတော့ အိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခပ်ရွဲရွဲလေးဖြစ်သည်ဆိုသော်လည်း ဖင်ကကြီးသဖြင့် မြင်သူမှန်သမျှ လီးကတော့ တောင်ချင်စရာလေး ဖြစ် သည်။ ဖင်က တလုံးစီချွတ်သလောက် တလုံးစီကလည်း ကြီးသည်။ ဘယ်လီက သူမဖင်ဖြင့် သူဌေးလီးပေါ်ဖိကာ နွဲ့၍ နွဲ့၍ ဖိဆွဲသည်။ သူဌေးက ဘယ်လီဖင်ကြီးကို အသာပွတ်သည်။ ဘယ်လီသည် သူမဖင်အိုးကြီးဖြင့် သူဌေးလီးကို အားရအောင်ပွတ်ဆွဲကစားပြီးနောက် လှည့်ကာ ထိုင်ချသည်။ သူဌေးပေါင်ကို စုပ်နမ်းသည်။ သူဌေးက အရက်ခွက်ကိုငှဲ့ရင်း ဘယ်လီ၏ အပြုအမူကို စိမ်ခံကာ ငြိမ်နေသည်။ ဘယ်လီက ပေါင်ကို စုပ်နမ်းရာ ပေါင်ရင်းသို့ ရောက်လာသည်။ ပေါင်ရင်းရောက်သော် သူဌေး၏ လပြွတ်ကို သူမလျှာအဖျားဖြင့် ပင့်ယူသည်။

“အား သိပ်တော်တယ် ဘယ်လီရာ”

သူဌေးက ချီးကျူးသည်။ ဘယ်လီကလည်း လပြွတ်ကို လျှာဖျားနဲ့ ပင့်ယူပြီး တလုံးချင်းဆွဲစုပ်သည်။ လီးတံကြီးက နဖူးကို ထိနေသဖြင့် ဘယ်လီက လက်ဖြင့် အသာသပ်တင်ထားသည်။ လပြွတ်ကို တလုံးစီ ငုံကာ အသက်ရှူရပ်သည်အထိ စုပ်သည်။ တလုံးပြီးမှ တလုံးစုပ်သည်။ သေသေချာချာစုပ်သည်။ စုပ်ရင်း လျှာဖြင့်လည်းကစားပေးသည်။ တလုံးချင်းစီ အားရပြီးမှ လပြွတ်နှစ်လုံးလုံးကို ငုံသည်။ အရင်းကနေ စုပ်သည်။ လပြွတ်နှစ်လုံးကို ပိပြားနေအောင် စုပ်သည်။ ဘယ်လီ နည်းနည်း မောနေသဖြင့် ခေါင်းမတ်လိုက်သည်။ လက်ကတော့ အငြိမ်မနေပါ။ သူဌေးလီးကို အသာလေးကွင်းထုပေးနေသည်။ ဘယ်လီ သည် လီးဖျားဖြင့် သူမနို့သီးခေါင်းကို ပွတ်သည်။ နို့နှစ် လုံးပြီးတော့ ဘယ်လီလီးထိပ်ကို စုပ်နမ်းသည်။ လျှာဖြင့် ဝှိုက်လျက်သည်။ လီးကို သေသေ ချာချာ မတ်ကိုင်သည်။ လီးထိပ်ပေါ် တံတွေး ထွေးချသည်။ ထိုတံတွေးကို ပြန်စုပ်သည်။ သူဌေးက ဘယ်လီပါးကို အသာလေးပုတ်လိုက်သည်။ ဘယ်လီက ထ၍ သူဌေးကိုခွလိုက်သည်။ ဘယ်လီဟိုလှည့် ဒီလှည့်လုပ်မှ ဘယ်လီဆီးခုံတွင် တက်တူး ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သဲသဲသည် မကြည့်ရဲသော်လည်း ကြောက် သဖြင့်ကြည့်နေမိသည်။ ဘယ်လီက အပေါ်ကနေ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆောင့်ချသည်။ အသံတွေကလည်း စောက်ဖုတ်ကအသံနှင့် ပါးစပ်ကအသံတွေ ရောထွေးနေသည်။ ဘယ်လီနို့တွေ အထက်အောက်ခါနေသည်။ ဘယ်လီဖင်အိုးတွေလည်း တအိအိတုန်ခါ နေသည်။ ဘယ်လီက မရပ်မနား ဆောင့်ချ နေသည်။ သူဌေးက အငြိမ့်သား။ တော်တော်လေးကြာတော့ သူဌေးအမူအရာ ပျက်လာသည်။ ဘယ်လီက ချက်ချင်းအောက်ဆင်းကာ သူဌေးလီးကို စုပ်သည်။ သူဌေးခမျာ တအားအားအော်ပြီး ပျော့ကျသွားသည်။

Leave a Reply Cancel reply