ပန်ချင်တယ် ခရေဖူးဆိုလို့
လက်တစ်ဘက်က နောက်ပေါက်လေးထဲ ထိုးစိုက်ထားရင်း ကျန်တစ်ဘက်က ကြက်သီးဖုများ ပြည့်နှက် နေသည့် ကျောပြင်လေးကို ဖွဖွ ပွတ်ပေးသည်။ ဘော်လီအောက်မှ တစ်ရစ်ထွက်နေသည့် အသားစိုင် အိအိလေးများ။ ရှမ်းတိုင်းရင်းသူလေး နန်းက အသားအရည် လှလွန်းသူ။ ကိုမျိုးကလည်း မိန်းကလေး ဆိုလျှင် ညိုညက်ညက်ထက် ဖြူဥဖွေးဖွေးလေးတွေက ပို လှတယ် ထင်သူ။ မိမိ ချစ်ရသည့် မိန်းကလေး၊ အပိုင်ရသည့် ဇနီးလေးက မိမိ အကြိုက်နှင့် ထပ်တူ ကျလွန်းတာကတော့ဖြင့် တန်ခိုးရှင် ဖန်ဆင်းသော ဖူးစာ ဟုပင် ဆိုနိုင်သည့် မဟုတ်ပါလား။ ကိုမျိုးအဖို့တော့ မိမိသည် လောကတွင် ကံအကောင်းဆုံး ယောကျ်ားပါပေ။
“ဘော်လီက တအားကြပ်လာပြီ မောင့်.. ချွတ်ချင်လာပြီ..”
“မချွတ်နဲ့ဦး.. ခုတိုင်းလေး တအားလှလို့.. ချစ်တယ် မိန်းမလေးကို အာမွ..”
“အွင့်.. ဟွင့်..”
နန်း ကိုယ်ပေါ် ဖွဖွ မှောက်လိုက်ပြီး ကုတ်လေးကို လျှာနှင့် လျက်၊ လည်တိုင်လေးကို တဖြည်းဖြည်း ပွတ်ရင်း နားထင်စပ်တွေကို စုပ်နမ်းပေးသည်။ နောက်ပေါက်လေးထဲ နှစ်ထားသည့် လက်ချောင်းကို ဆွဲ မထုတ်ဘဲ အသာအယာ လှည့် ပေး၏။ အနမ်းများတွင် မိန်းမောသွားသည့် ချစ်ဇနီးလေး၏ နောက်ပေါက်မှ ကြွက်သားအားလေး လျော့လုလု ဖြစ်လာပြီ..။ သည်တော့မှ..
“ကဲ စိတ်လျှော့ထားမယ်နော် မိန်းမ.. မောင့်ဟာ ထည့်မလို့ လက် ပြန်ထုတ်မယ်.. နော်..”
“အီ.. ဟုတ္..”
“ဖင်ကိုငြိမ်.. ငြိမ်ထားပေး.. တင်း မထားနဲ့နော် မိန်းမလေး..”
“အွင်းပါ..”
လက်ချောင်းလေး ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ ခရေပွင့်လေးက ခပ်အာအာလေး ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ နန်းလည်း လက်လေးနှစ်ဘက် နောက်ပစ်ပြီး တင်စိုင် ၂ ခြမ်းကို ဆွဲဟ ပေးထားလိုက်၏။ ချစ်ရတဲ့ မောင် လိုချင်နေတဲ့ အာသီသ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ခံစားပါစေလေ။
“မိန်းမလေး ကိုယ်တိုင် ဖြဲပေးထားတယ်လား.. ချစ်တယ်ကွာ.. ကလေးရာ..”
“အွင့်.. ဖြည်းဖြည်းနော် မောင့်..”
“အွမ်း.. စိတ်ကိုလျှော့နော် မောင် ထိုးထည့်တော့မယ်..”
“အင့်.. ဟူးး..”
“ရလာ့.. ဖိပြီ အသာလေး..”
“အ.. အီးး..”
“မောင့်ထိပ်ဖူး ဝင်ရင် ဆင်ပြေပြီ.. နော် မိန်းမ..”
“အွင့်.. အိရှ်..”
“အ.. နန်း ရာ.. ဖင်ပေါက်လေးက.. ရှီးး.. ကြပ်နေတာပဲ..”
ထိပ်ဖူး တစ်ခုလုံး ဝင်သွားပြီ ထင်သည်။ နန်း ကိုယ်ထဲ တစ်ဆို့ဆို့နှင့် အောင့်သလိုလို ယားသလိုလိုကြီး။ ယောင်ယမ်းပြီး ခါလေး တွန့်လိုက်မိ၏။ ပြီးမှ မောင် နာသွားမလား တွေးမိသည်။ တကယ်တမ်းတော့ မောင့် ပစ္စည်း ဆိုတာကလည်း အရိုး မပါသည့် ကြွက်သားချောင်းကြီး မဟုတ်လား..။ မချိမဆန့် အပေါက်လေးထဲ ထိုးထည့်နေချိန် နန်းဘက်က သင့်တင့်အောင် လက်ခံ မပေးတတ်ပါက နာကျင် သွားတာမျိုး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်လေ။ “နာ.. သွားလာ့.. အီးး.. မောင့်.. နန်း ရုန်းလိုက်မိလား.. နာသွားလားဟင်..” ဟု တုန်တုန်ရီရီလေး မေးလိုက်၏။ လင့်အလိုကို အံကျိတ် ဖြည့်ရင်းကပင် လင်ဖြစ်သူ နာကျင်သွားမလား စိုးရိမ်ရှာသည့် ဇနီး အလိမ္မာလေး။ လည်တိုင်လေးကို ကြင်နာစွာ နမ်းပြီးမှ..
“မနာပူး နန်း.. ရတယ်..”
“ဟူးး.. အွင်းး..”
“နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်သွင်းမယ်.. နော်..”
“အွင်းး.. ဟုတ်.. ဟူး..”
“ရွီးးးး..”
“အိ.. အင့် အင့်..”
“ခဏလေး.. ခဏလေး နန်း.. နည်းနည်း အောင့်ခံပေးနော်.. အဆုံးဝင်တော့မယ်..”
“ရှီးးး အင့် .. ကျစ်.. ကျစ် ကျစ်..”
“မောင် ထိုးထည့်လိုက်မယ်နော် အဆုံးထိ.. နော် မိန်းမ..”
“ဟု.. ဟုတ္..”
“အ.. အူး.. ရှီးးးး အိုးးးးး..”
“ကျစ် ကျစ်.. အီးး..”
“အီးး.. မိန်းမလေး.. မောင့်အတံ အဆုံးထိ.. ဝင်.. ဝင်သွားပြီ..”
“အီးး.. မောင့်.. ဆို့ဆို့ရီး.. ရှီးးးးးးးးးး..”
“အွမ်း.. မောင် မလှုပ်ဘူးနော်.. မိန်းမလေး..”
“အင်းး.. အင့်ပါ..”
“ဖက်ထားမို့.. မိန်းမလေးကို ဖက်ထားမယ်.. နော်..”
“ရှီးးးး.. အင်း.. နောက်ထဲက.. အတောင့်.. အတောင့်လိုက်ကြီး မောင့်..”
“အွမ်းး.. အရသာရှိလိုက်တာ မိန်းမရယ်.. မိန်းမအိုးကြီးထဲ မောင့်ဟာ မြှုပ်ထားတာ..”
“ရှိးးးး.. အာ့.. ကျစ် ကျစ်..”
“မိန်းမ.. ပုံစံ ပြင်ရအောင်.. ထိုင်ရအောင်.. မောင့်ပေါ် ထိုင်ပေး.. နော်..”
“အီးး.. ဒါကြီး ကျွတ်သွားရင် ပြန်ထည့်တစ်ခါ နာမှာ..”
“မကျွတ်ဘူး မိန်းမ.. မောင် စိတ်မထိန်းနိုင်ရင် ဆောင့်မိမှာစိုးလို့.. မိန်းမလေး နာသွားမှာစိုးလို့.. မောင့်ပေါ် ထိုင်သလို ဖြစ်အောင်.. နော်..”
“အီးး.. ေၾကာက္.. ရွီးးးး.. ေၾကာက္တယ္လို့..”
“ကြောက်နဲ့.. ဘားမှဖြစ်ပူး.. မောင် ပွေ့ထူမယ်.. လျှော့ထားပေး.. အသာလေး..”
“ဟုတ်.. အင့်..”
စိတ်ရောလူရော လြှော့ခြပြီး အဝတ်ေျပာ့ရုပ်လေးလို နေပေးလိုက်သည်။ ချစ်ရတဲ့ မောင် ဆန္ဒ ရွိသေလာက် သာယာပါစေလေ။ အနေအထားအရ နန်းက မောင့်ရင်ခွင်ကို နောက်မွီပြီး မောင့်ပေါ်ထိုင်နေသလိုမြိုး ဖြစ်သွားပြီ။ နောက်ပေါက်ထဲမွ မခြိမဆန့်ကြီး ဆို့နေဆဲမို့ နေရခက်လွေသာ်လည်း နန်း တစ်ကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည့် မောင့်လက်ျမားက ကျင်လည်လွန်းသည်။ နန်း၏ ကာမ ခလုတ်ျမားထဲမွ တစ်ခုဖြစ်သော ကုတ်သားလျေးမားကို ဖွဖွ ကိုက်လိုက်၊ လည်တိုင်လေးကို စုပ်နမ်း လိုက်ဖြင့် ပဥ္စလက်ဆန်သော မောင့် ယုယမွုျမားအောက်တွင် နန်း တစ်ယောက် နာကျင်မွုကိုပင် မေ့လုလု ဖြစ်အောင် မိန်းမော သွားရပြန်၏။
“မောင် တက်လာနေတာ အလိုလို.. သိလား မိန်းမ..”
“ရှိးးးး အိုးးးး..”
“မိန်းမ ရှေ့ဘက်က ဟာလေး.. မောင် ပွတ်ပေးမယ်..”
“အမေလ့.. ရွီးးးး..”
“မိန်းမ စိစိလေး ပျောက်နေတယ်.. ရှာမတွေ့ဘူး.. ဒီနားတဝိုက်ပဲ..”
“အ.. ရှီးး.. မောင့်.. ပွတ် ပေး.. ရှီးး..”
“အွမ့်.. မိန်းမ.. ရှေ့ကဟာလေး အရသာရရဲ့လား..”
“ရွီးးးး..”
နန်း နောက်ပေါက်ထဲ မိမိအတံကြီး ထိုးစိုက်ထားရင်း ကိုယ်လုံး အိအိလေးကို ပွေ့ထားလျက် လက်က ရှေ့ဘက်လေးကို ဖြဲဟကာ ဆွပေးသည်။ နန်း၏ မာဆတ်ဆတ် အစိလေးက ကိုမျိုး လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် အကြားတွင် ခဲတံကိုင်သလို လှိမ့်ကစား ခံနေရ၏။
“ကောင်းလား မိန်းမလေး.. မောင်လက်ချောင်းနဲ့ ဆော့ပေးနေတာ.. ကြိုက်လာ့..”
“အ.. ႀကိဳက္တယ္.. ရွီးးး..”
“စိ စိနဲ့ အသံလေးတွေ မြည်လို့.. မိန်းမလေး ဖင်ကပါ မောင့်ဟာကြီးကို ညှစ်နေတာကွာ..”
“ရွီးးး..”
“အိနေတာပဲကွာ.. မောင့်နန်းလေး ဖိထိုင်ပေးထားတာ..”
“အာ့.. အင်းး.. မနာ ဘူးလား ဟင်.. နန်း တွန့်လိုက်မိပြန်..”
“နိုးး.. မနာဘူး.. ပိုကောင်း.. မောင့်ဟာ တစ်ချောင်းလုံး ထိုးထည့် ထားရတာ.. တအား ကောင်းလွန်းတယ်..”
“ရှီးးး.. အင့်..”
“အွမ်းးး.. မိန်းမလေးရဲ့ အလှအပကို.. အီးး.. မောင်တိုက်ရိုက်ယူတာ ရှီးးး..”
“ကြိုက်လာ့ မိန်းမကို.. ဟွင်..”
“ကြိုက်တယ် ကလေးရယ်.. မောင့်ကို မွှေ့ပေးပါလား မိန်းမ.. ခါးလေးလှုပ်ပြီးလေ.. နော်..”
“ရွီးး.. ဟုတ္..”
“ရှေ့ နည်းနည်း ကိုင်း.. မောင်ဘော်လီချိတ် ဖြုတ်မလို့..”
“အွင့်.. အီးး.. ရှိးးးး..”
“ကျောပြင်လေးက ဖြူနုနေတာပဲ..”
“အီးး.. မောင့် အတံကြီး.. နှစ်ထား.. နှစ်ထားတာ အဆုံး ထိ လာ့..”
“အွမ်းးလေ.. တစ်ချောင်းလုံး..”
“အီးး.. ထုတ်သွင်းဆို နာမှာ.. ကြောက်.. ကြောက်လို့.. နော် မောင့်..”
“အွမ်းပါ.. လုပ်ဘူးနော်.. ခုတိုင်းလောက်လေးပဲ..”
ဆိုတော့လည်း မောင့်ကို သနားပိုမိပြန်သည်။ တကယ်တော့ နောက်ဘက်ကို လိင်ဆက်ဆံခြင်းအား နန်း စိတ်ကသာ လက်မခံချင်ပေမဲ့ ကြိုက်တဲ့ မိန်းမတွေတော့ ကြိုက်ကြတာ ဖတ်ဖူး နေသား။ နန်းကို ညှာနေရတဲ့ မောင်.. အပြည့်အဝ သာယာပါရဲ့လား။ သူလိုချင်သော နေရာကို သူ့ပစ္စည်း တစ်ဆုံး ထည့်ထားရရုံမျှဖြင့် ကျေနပ်ပေးရှာသည့် မောင်။ နန်း မနာဖို့နှင့် သာယာဖို့ကိုသာ ဦးစားပေး ကြိုးစားနေရှာသည်။
ချိတ်ပြုတ်သွားသော ဘော်လီလေးကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ရင်အုံများကို ဖျစ်ညှစ်ပေးသည်။ နို့သီးလုံး ကျစ်ကျစ်လေးကို လိမ်ဆော့လိုက်၊ ခပ်ဖွဖွ ဆွဲဆိတ်ပေးလိုက်နှင့် ဒါတွေက နန်း အကြိုက်တွေ။ မောင့် လက်ချောင်းအရင်းကြားမှာ နို့သီးလေးတွေ လှိမ့်ချေခံရတိုင်း နန်းတစ်ယောက် ကျောလေး ကော့ကာ အရသာ ခံမိ၏။ သည်တော့ တစ်ခါ နောက်ပေါက်ထဲ စိုက်ထားသည့် အတံကြီးကို နှဲ့ပေးသလို ဖြစ်သွားသည်။ ဒါလေးကပဲ မောင့် အတွက် အရသာထူး ဖြစ်သွားစေပုံရသည်။ “ရှီးးး.. နန်းရယ်.. ကောင်း.. ကောင်းလိုက်တာ..” ဟု သဲ့သဲ့လေး ပြောရှာသည်။ နန်းလည်း အရဲစွန့်ပြီး ဖင်လေးကို တစ်ချက် ရမ်းပေးလိုက်၏။
“အာာာ.. အားး.. နန်း.. နန်းရယ်..” မောင် တစ်ယောက် အံကျိတ် ညည်းညူကာ နန်း ကုတ်ကလေးကို ဖိခဲထားရှာသည်။ နန်း ရိပ်မိလိုက်ပြီ။ ဒါက မောင့်အတွက် တကယ့် သာယာမှုပင်။ နန်း ရင်အုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် မောင့် လက်တွေနေရာ မရွှေ့တော့ဘဲ ဆတ်ဆတ်တုန်နေရှာသည်။ လည်တိုင်ကို ခဲထားသည့် ပါးစပ်မှလည်း တဟူးဟူး ညည်းနေ၏။ နန်း ခါးလေး ဆန့်ပြီး တစ်ချက် ထပ်မွှေ့ပေးသည်။
“အားး.. ရှီးးးး.. မိန်းမလေး လုပ်ပေးတာ.. မောင့် အတံ တစ်ချောင်းလုံး ရမ်းသွားတာပဲ..”
“အွင့်.. ကြိုက်လာ့..”
“ကြိုက်တာ.. တအား ကွာ.. မိန်းမရယ်.. မောင့်ကို မှီပီး ထိုင်လိုက်တော့.. နော်.. တအားမှီလိုက်..”
မောင့် အလိုကျဖြစ်အောင် တစ်ကိုယ်လုံး လျှော့ချပြီး မှီထိုင်ပေးလိုက်သည်။ နို့အုံနှစ်ဘက်ကို ဖျစ်ညှစ် ချေပေးရင်း..
“ရလား.. မိန်းမ.. နာလား.. မောင့်ဟာကြီးက မိန်းမ ဖင်ပေါက်အထဲမှာ.. ရှီးးးး..”
“အွင့်.. တအား မနာပါဘူး.. ရတယ်..”
“မောင့်ပေါ် သက်သာသလို ထိုင်.. နော်.. မောင်တက်လာပြီ.. မရတော့ဘူး..”
“အွင်းး..”
“မိန်းမ ပြီးခါနီးရဲ့လားဟင်.. မောင် နည်းနည်းလေး ကော့ထိုးချင်တာ.. မောင် မအောင့်နိုင်တော့ဘူးကွာ..”
“အင့်.. ထိုး မောင့်.. ရတယ်.. လုပ်..”
စကားဆုံးသည်နှင့် မောင်က နန်း ပခုံးလေးကို ဆွဲပြီပြီး ခပ်ဆဆလေး ကော့ထိုးသည်။ ပြေးဆော့ရန် ခွင့်ပြုချက်ရသည့် ကလေးငယ်အလားပင်။ “အီးး.. ကျစ်ကျစ်..” နန်းတစ်ယောက် နည်းနည်း နာသွား သော်လည်း အသံ မထွက်မိအောင် အောင့်ထားပေးလိုက်၏။ နှဖူးဆံစပ်နှင့် နှုတ်ခမ်း အထက် နားလေးတွင် ချွေးလေးများ စို့လာတာ နန်း ဘာသာ သတိထားမိလိုက်သည်။
“မိန်းမလေး.. မှောက်ရက် ပြောင်းရအောင်.. နော်..”
“အင်.. ဟုတ်.. မချွတ် နဲ့ နော်.. ကျွတ်စေနဲ့..”
*****
(၄)
မောင့်ကို ခရီးဆုံးထိ ကောင်းစေချင်သည် မှန်သော်လည်း အစကနေ ပြန်ထိုးထည့်လျင် တအားနားမှာ သိနေသည့် နန်း၊ မောင် မပြီးခင် အတံကြီး ကျွတ်သွားမှာတော့ တကယ်ပဲ ကြောက်မိသည်။ “အွမ်း.. မကျွတ်ဘူး နန်းလေး.. အသာလေးပဲ.. လက်ထောက်လိုက်.. လေးဖက်ထောက်ပေး.. နော်..” ။ မောင့် စကားလည်း ဆုံး၊ နန်းလည်း လေးဘက်လေး ကုန်းပြီးသား အသင့်။
“တစ်ချက်ဆောင့်မယ်.. နော် နန်းလေး.. တစ်ချက်ပဲ..”
“ဟုတ်.. ဆောင့်.. မောင့်.. ရတယ်..”
“ရော့.. အီးး.. အ.. မောင်ပြီးတော့မယ်.. ရှီးးးး.. နန်း ဝမ်းလျားမှောက်.. မှောက်ချလိုက်..”
လေးဘက် ထောက်လျက်ကို တအား ဆောင့်မိသွားလျင် နန်းလေး နာသွားမှာ စိုးသောကြောင့် မှောက်ချ ခိုင်းလိုက်သည်။ နန်း ပခုံးကိုဆွဲပြီး ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ ဆောင့်..။ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်။ ပြီးနောက်..
“ရှီးး.. ထွက်ကုန်ပြီ.. သုက်ရည်တွေ..”
“အင့်.. အင့်.. ဟင့်..”
“ရှီးး.. မိန်းမလေး.. မိန်းမလေးရာ.. မိန်းမဖင်ထဲ မောင့် အရည်တွေ ပန်းထည့်နေတာ.. ရှီးးး..”
အသစ်စက်စက် နောက်ပေါက်လေးထဲ ကြပ်ညပ်နေရှာသည့် အကြောချောင်းကြီး အောင်းထားသမျှ အရည်တွေ အန်ထွက်သွားပြီ။ ကိုမျိုး တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး အကြောဆွဲသလို တွန့်လိမ်လူး သွားရ၏။
“ဟူးး.. ကောင်းလိုက်တာ.. ကောင်းလိုက်တာ မိန်းမလေး.. မောင့် အကြောတွေကို ပြေကုန်ရော.. မှိန်းရတာ ဇိမ်ပဲ.. ချစ်တယ်.. မိန်းမလေး.. ချစ်တယ် နန်းရယ်.. နာသွားသေးလား.. ဟွမ်..”
“ဟွင့်.. နာတာပော့..”
“ဟီးးးး.. ချစ်လိုက်တာ.. မောင့်အလို လိုက်ပေးတဲ့ မိန်းမလေး.. မိန်းမလေး ပီးသေးဘူးမလား..”
“အွင်း.. ပီးပူး..”
“အရှေ့က စိုနေတုန်းလား.. မောင်လက်နဲ့ ခုတိုင်း အသာလေး စမ်းပေးမယ်.. ပြီးနိုင်လား မိန်းမ.. ဟွမ်..”
“ဟုတ္..”
“ပေါင်လေးကြွဦး နည်းနည်းလေး..”
“အွင့်..”
မှောက်လျက် ပိနေသည့် နန်းကိုယ်လုံးလေးကို ဘေးစောင်း ဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး ပေါင်တစ်ဘက်ကို မိမိ ခြေထောက်ပေါ် နောက်ပြန် တင်စေလိုက်သည်။ ဟပြဲလေး ဖြစ်သွားသည့် ရတနာလေးက အစောကလို ရွှဲအိုင် မနေတော့။ နန်းလေး နာသွားလို့ စိတ် ပျောက်သွားပုံရသည်။ အနစ်နာခံရှာသော ဇနီးကို ၂ ဆတိုး အချစ်ပိုရပြန်၏။ နောက်ကနေ ပွေ့ဖက်သိုင်းရင်း နို့သီးလေးတွေကို ဖျစ်ချေပေးသည်။ အောက်ကိုလည်း လက်နှင့် ခပ်ဆဆ မွှေပေးသည်။ လည်တိုင်နှင့် လည်ကုတ် ဖွေးဖွေးလေးများကို ဖွဖွကိုက်လိုက် လျှာနှင့်လျက်လိုက် လုပ်ပေးသည်။ ဇနီးလေးဆီမှ အသက်ရှူသံလေးများ အစောကထက် ပြင်းလာပြီး ခပ်စိပ်စိပ်လေး ထွက်လာပြီ။ ချော်ရည်နွေးနွေးလေးများ ပြန်လည်း ဖွဲ့အိုင်လာသည့် တွင်းလေးထဲသို့ လက်ခလယ်ကို အသာလေး ထိုးထိုးထည့်ပေးသည်။ သာယာမိန်းမောမှု၏ စည်းချက်ဖြစ်သော ညည်းသံ သဲ့သဲ့လေးနှင့် အတူ အောက်မှလည်း ပလွတ် ပလွတ် မြည်သံလေးများ ထွက်လာ၏။
“မြန်မြန်.. မောင့်.. မြန်မြန်.. ရှီးး..” နန်း လက်လေးက အားမရသလိုဟန်နှင့် မိမိလက်ကို ဆုပ်ကိုင် လာသည်။ “လက်ဖယ် နန်း.. မောင် လုပ်ပေးမယ်.. ပြီးအောင်..” ဆိုပြီး ကြမ်းကြမ်းလေး ထိုးမွှေ ပေးလိုက်၏။ နန်းလေး နုတ်ခမ်းကိုက်လျက် ခေါင်းလေး မော့ကာ အင့် အင့် အ အ မြည်သံများ။ အောက်က တွင်းလေးမှ ဇွိ ဇွိ မြည်သံများ။
“အ.. ပြီး.. ပြီ.. မောင်.. ဟူးး.. တော်.. တော်ပြီ..”
နုန်းချိသွားပုံရသည့် နန်းလေး၊ ဆံပင်ရှည်ရှည်များက ဖရိုဖရဲနှင့်။ အောက်က တွင်းလေးကတော့ စိုက်ထည့်ထားပေးသည့် ကိုမျိုးလက်ကို ညှစ်နေဆဲ။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်လားဟင်.. မောင့်ကို ဘာတွေ လုပ်ခိုင်းမိကုန်လာ့..”
“ဟွမ်.. ဘာမ ှလုပ်ခိုင်းပူးလေ.. လင်မယား အလုပ်ပဲ ခိုင်းတာ.. ရွှတ်စ်.. အာ မွ.. မိန်းမလေး ပါးလေးကို ချွေးစို့နေရော.. ရွှတ်စ်..”
“အွင့်.. လူလည်း မျော့နေရော..”
“ကောင်းတယ်.. အာ့လို မျော့သွားစေချင်တာ.. မောင့် မယားလေး.. ချစ်တယ် တအားး..”
“ကျွတ်သွားပြီလာ့ နောက်ထဲက ဟာရီး.. ဟင့်..”
“ကျွတ်သေးပူးလေ.. ဟီးး.. ခဏ ထုတ်မယ်..”
“အီးးး.. အာ့မို့ ဆို့နေသေးတာ.. ဖြည်းဖြည်းနော်..”
“နန်းလေး.. မိန်းမ ဖင်လေး နည်းနည်းကုန်းပေးမှ အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်.. ဟီးး..”
“နာမွာလား.. ေၾကာက္တယ္လို့.. အီးး..”
ဆောင့်တုန်းကတောင် တောင့်ခံပေးရှာသည့် ဇနီးလေး၊ ပြန်ထုတ်မည် ဆိုခါမှ နာမှာကြောက်လို့ အော်ရှာလေသည်။ လင့် အလို ကျိတ်မှိတ်ဖြည့်ရင်း တင်းထားရသည့် မျက်ရည်တို့က စိတ်လျှော့ခါမှ စို့လာပြီထင့်။
“နည်းနည်း လက်ထောက်.. ဖင်လေးကြွ..”
“ေမေမေရ… အီးး..”
“အာ.. ဘယ့်နှယ် မေမေရေတုန်း.. ဟီးး..”
“ထုတ္မရ ျဖစ္ပီလာ့..”
“ဖြစ်စရာလား.. ကြံကြံဖန်ဖန် မိန်းမကလည်း.. ဒူးကိုအသာလေး ထောက်တင်လိုက်..”
“အီးဟီး.. ထုတ်မရရင်တော့ ဒုက္ခပါပဲ..”
“ဖြစ်ပူးလေ ကလေးရဲ့ .. ခဏ ကြောက်နဲ့ ဖင်ကို ခုနလို ဖြဲမယ်နော်.. နည်းနည်းပဲ ဖြဲမှာ..”
“အွင့်.. ဟင့်..”
“လျှော့.. တင်းထားတာ လျှော့..”
“ရွီးးး..”
“နန်းလေး.. လျှော့ပေးလို့.. မိန်းမလေးက မလွှတ်တာ.. မောင့်ကောင်ကြီးကို..”
“အီးး.. ဟူးးး..”
“ေလၽွာ့ထား..”
“ဆို့ နေတုန်းလို့ အထဲမှာ.. ဒုက္ခတော့ ရောက်ပြီ ထင်တယ်.. ဟင့်..”
“ရောက်ဘူး မိန်းမ.. ကြောက်နဲ့နော်.. တအားလေဟာနယ် ဖြစ်သွားတာ..”
“အီးဟီး..”
“လျှော့ပေးထား နန်းရဲ့.. မိန်းမလေး ကြောက်အားလန့်အား ညှစ်ထားတော့ မောင့်ဟာ ပြန်ထလာလိမ့်မယ်..”
“ဟင်.. မကျွတ်တော့ရင် ဘယ်လို လုပ်မတုန်း.. ဟင့်..”
“တပ်ရက် တူတူနေကြမယ်လေ..”
“အီးဟီး.. ေနစရာလာ့..”
“ဟီးးးး..”
“မေမေရေ.. အီးးဟီးး.. တကယ် မကျွတ်တော့ဘူးလား မသိဘူး..”
“ဟားဟား.. ချစ်တာ ကွာ.. ရပြီ.. ရပြီ နန်းရဲ့.. ဟိတ်.. ကျွတ်သွားပြီ ဒီမှာ..”
“ဟင့် ဟင့်..”
“ကလေးလေး.. တကယ်ကြီး ငိုရပြီ.. နာသွားပြီလား..”
“နာတာပေါ့.. ဟင့်.. ဟင့်..”
“မောင့်ပေါ်အိပ်.. နော်.. အုအုအုအု မွ.. ပြွတ်စ်..”
“ဟင့်.. တော်သေးတာပေါ့.. မကျွတ်လို့ကတော့ မတွေးရဲ..”
“မကျွတ်ရင်တော့ မောင်က အဲ့တိုင်းနေမှာ.. ကလေးလေးနဲ့ တစ်ခါတည်း နှစ်ကိုယ့်တစ်ကိုယ် ဖြစ်နေအောင်လေ.. ကလေးလေးတော့ ဖင်ထဲနာပြီ.. ဟီးးးး..”
“အီးနဲ့ ပေါက်ထုတ်ပလိုက်မှာ.. ဟွင့်.. အီးဟီး.. နာ တယ်..”
“အို့အို့ မောင့် မိန်းမလေး.. ဖင်လေးနာသွားပြီ.. မောင့်ပေါ်မှောက်အိပ်.. လာ..”
“အွင့်.. နှိုက်နဲ့တော့နော်.. စပ် အောင့်အောင့်ရီး..”
“ႏွိုက္ဘူး..”
“ဖင်လုံးလေးကိုတော့ ချစ်စနိုးကိုင်မယ်လေ.. အထဲနှိုက်ဘူး.. နော် မိန်းမ..”
“ဟုတ္..”
“စောင်ဆွဲ.. အိပ်ကြမယ်.. နော် မိန်းမလေး..”
“အွင့်.. သန့်ရှင်းရေးလေးတော့ လုပ်ဦးမှပေါ့..”
“မောင် ညောင်းသွားပြီ နန်းရာ.. မထချင်တော့ဘူး.. နော်..”
“နန်းတော့ ရှူးပေါက် ချင်သေးတာလေ.. ကဲ ကဲ လှဲနေနှင့်.. ပြန်လာခဲ့မယ်..”
အိပ်ခန်းနှင့် တွဲလျက် သန့်စင်ခန်းလေးထဲ အမြန်ပြေးပြီး ဆီးသွားရင်း ဆေးကြောရသည်။ နောက်ပေါက် လေးကိုလည်း မရဲတရဲ စမ်းရသေး၏။ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေ သေးသော်လည်း သွေးထွက်လောက်အောင် ပေါက်ပြဲမသွားတာ တော်သေးသည်ဟု ပြောရမည်။ မိမိကိုယ်ကို ဆေးကြောပြီးတော့ မောင့်အား သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးရန် တဘက်နုနုလေး ရေနွေးစွတ်ပြီး ယူလာခဲ့လိုက်သည်။ အိပ်ရာဆီ ပြန်ရောက်တော့ လင်တော်မောင် အိပ်ပျော်နေရှာပြီ။ ခရီး ပန်းလာသည့်အထဲ တစ်နေကုန် တစ်ရေးမှ မနားဖြစ်သည့်အပြင် ဇွဲနဘဲကလည်း ကောင်းလိုက် သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ တရှူးရှူးနှင့် အိပ်မောကျနေလိုက်သည်မှာ သူ့အတံကြီးအား ရေနွေးဝတ်ဖြင့် ဖွဖွပွတ်သုတ်ပြီး သန့်စင် ပေးနေသည်ကိုပင် မနိုးရှာ။
အဝတ်စိုလေး သွားပြန်သိမ်းပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်၊ မောင့်ဘက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး တစောင်းလေး လှဲချလိုက်၏။ ပက်လက်ကလေး အိပ်မောကျနေသည့် မောင်၊ နန်း ကိုယ်ငွေ့ကိုတော့ သိရှာပုံရသည်။ နန်း တစ်ယောက် ကျောပင် မချရသေးမီ ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် နန်း ဘက် စောင်းပြီး ဖက်လိုက်ကာ ဗလာကျင်း နေသည့် ရင်မြွှာအစုံအား မျက်နှာ ထိုးအပ်၍ တရှူးရှူး ရှိုက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။ နန်းလည်း တံတောင်လေး ထောက်ထားလျက်မှ ဆက်မလှဲချမိဘဲ မိခင်က သားငယ်အား ထွေးပွေ့ ထားသည့် ပမာ မောင့် ခေါင်းလေးအား ရင်ခွင်တွင် ပွေ့ထားပေးရင်း ဆံပင်များကို ဖွဖွ သပ်ပေး လိုက်ပါတော့သည်။
ပြီးပါပြီ
Credit
ရေးသူ ငွေလမင်း